Running: Halve Marathon Vlieland 2018

De halve marathon van Vlieland. Vorig jaar voor het eerst gelopen en dit jaar wilde ik hem zeker niet missen. Ondanks dat hij altijd twee weken na de halve van Ulrum/Lauwersoog en het dus twee halve marathons in twee weken zijn, ging dat vorig jaar hartstikke prima en ook vandaag voelde ik mij goed. Na de teleurstelling van twee weken geleden en het niet lopen van een PR, besloot ik deze keer gewoon het verstand op uitlopen te zetten en te genieten van het feit dat ik uberhaupt 21 km kan rennen en op een prachtig eiland. Daarbij ging Ton gezellig een dagje mee op de fiets en liepen er veel bekenden mee, zoals Nienke, collegaatje bij Storm, die haar eerste liep. Man wat hebben we het er vaak over deze run gehad de afgelopen weken.

Om iets voor 09.00 uur stappen we net op tijd op de boot, het was druk bij de parkeerplaats en dus moeten we er nog een beetje tegen lopen. Tip: kom op tijd of ga lekker een dagje eerder 😉 We hebben de langzame boot en arriveren dus dik 1,5 uur later op Vlieland waar het gelukkig wat beter weer is. Waar in Harlingen nog regen en grijs weer te vinden was, is er nu een klein zonnetje te zien en het wordt ook wat warmer. Wel een flinke wind. Op de boot hebben we witte bollen en een krentenbol gehad en als we aankomen doen we een koffie en Ton een taartje op het terras bij Gestrand. Even appen met Nien en om kwart voor 12 spreken we af, samen die kant op lopen!

De eerste kilometers

halve marathon vlieland

De start is namelijk, zoals elk jaar bij camping Stortemelk. Hier kleed ik mij vlug om en we draaien na een before picture het startvak in. Beide in het roze, beide muziekje aan en gaan! Ik ga wel van start op de snelheid die ik zou willen lopen, 12 km/u. Dit voelt de eerste kilometers erg goed, maar al snel krijgen we te maken met wind. Net na de haven staat Ton al even en ook daar voel ik toch wat struggles opkomen. Maar we zetten vrolijk door, niet lettend op hartslag ofwhatever, gewoon lekker lopen en tempo houden waar mogelijk. We rennen dwars door de dorpsstraat en een eind langs het water waarna we rechts afslaan de duinen in, even zwaaien naar Ton op de duin en door! Dit gaat ook nog lekker, ik voel mij sterk, maar wil ook tactisch nadenken, want die wind gaat straks flink roet in het eten gooien. Een groepje met dezelfde snelheid zal fijn zijn. Helaas vind ik die niet en ik loop flinke stukken alleen op, met een iets lager tempo, maar ik probeer rond de 11,5 km/u te blijven. Mijn gemiddelde van 12 km/u zakt langzaam af naar 11,6 gemiddeld. Mijn hartslagband blijft slecht zitten, zakt af en na een paar kilometer trekken ben ik het zat, dan maar geen hartslag, ik laat hem lekker om mijn taille glijden en ren door.

Door weer en wind

Het stuk langs de duinkant met wind tegen is echt een verdomd eind kachelen. Ik hou het lang vol, maar heb ook het gevoel dat ik mijn kruid verspeel met dit tempo. Naja, we zien het wel. Na een 8 kilometer tegen windkracht 5/6 in draaien we de weg op richting het Posthuys. Hier is ook Ton en ik vraag snel om mijn gelletje. Die kan ik goed gebruiken ben ik bang. De benen voelen zwaar aan en ik ben moe. Toch ga ik vol moed op naar de laatste 7 a 8 kilometer. De hartslagband klik ik los en die geef ik aan Ton mee. Op adem komen, tempo herpakken en kijken wat er nog in zit. Mijn gelletje drink ik in kleine teugjes langzaam weg, maar helaas krijg ik toch flinke kramp midden rechts in mijn buik. Verdorie. Als we nog 6 kilometer moeten krijg ik tintelende vingers, zware benen (lees lood) en ik voel dat de energie eruit is. Teveel gegeven en gestreden met de wind. Ik kan even balen, maar probeer de steek weg te puffen, draai de horloge van mijn arm en ga lekker door. Verstand op zee, geintjes maken met Ton, genieten van het geschreeuw van de meeuwen en op finishen, want dat gaat lastig genoeg worden. Nog een watertje vlak voor de laatste kilometers ingaan, die doet mij erg goed en ik ga de laatste kilometer in door de dorpsstraat, waar weer veel enthousiaste mensen ons staan aan te moedigen. Het voelt als een heel eind, maar ik voel energie en het gevoel van blijheid. Want hier doe ik het om. Lopen, genieten, finishen. Tijd is leuk, maar niet het doel vandaag en misschien de aankomende tijd gewoon maar even niet meer. Met een lach en een klein eind sprintje finish ik terwijl ik mijn naam door de luidspreker hoor, in 1.51.14 minuten. Twee minuten langzamer dan twee weken geleden, maar het kan mij niet schelen. Het was zwaar, het was mooi, het was rennen op een eiland: windy! En ik ben blij dat ik weer het gevoel van het fijne aan rennen heb mogen ervaren.

halve marathon vlielandhalve marathon vlieland

Zeker als ik even later Elko, pap Annie en Co en ook stoere Nien zie finishen en hun medaille en eilander Geitenkeutels in ontvangst zie nemen. Toppers zijn het allemaal en we did it! Door weer en wind hebben we weer een heerlijke 21,1 kilometer erop zitten op een pracht eiland. Daar mogen we trots op wezen!

Tot volgend jaar Vlieland! Je was weer fijn!

Liefs Meik

2 thoughts on “Running: Halve Marathon Vlieland 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.