Home » Running: 50 kilometer – Trailrun Terschelling 2017

Running: 50 kilometer – Trailrun Terschelling 2017

Running: 50 kilometer – Trailrun Terschelling 2017

WOW!! Ik heb het geflikt! Met een grote smile op mijn gezicht kwam ik gisteren binnen, want wat was het tof en wat ging het lekker! Ik was wat onzeker en twijfelde aan mijn lijf, de training, het onderschatten van de route.. Ziek geweest, zere rug, ik had maar tot 35 kilometer getraind en dan nu direct toch wel een zware trailrun als ultrarun kiezen. Zou het meevallen, zou het gaan tegenvallen? Zou het echt loeizwaar worden? Ik had in ieder geval enorm veel geluk met het weer, na een dor en dor natte zaterdag was het opeens prachtig mooi weer op zondag. Zelfs de zon kwam nog om de hoek kijken! Hierbij het verslag van deze heerlijke uitdaging! 50 kilometer trailen tijdens mijn 50ste ‘officiële’ run!

Ik word toch wel met een paar flinke buikkriebels wakker. De regen is gestopt, de wolken zijn er nog wel, maar ik heb er zin in, vol enthousiasme ga ik pannenkoeken bakken en alles klaarmaken. Ik heb alles goed opgeladen, gelletjes, sportdrank, kauwgum, alles ligt klaar en ik ben top voorbereid, Spotify lijstje die ik offline kan afspelen, meeste mobiele data uit om zo lang mogelijk met de batterij te kunnen doen. Om half 10 gaan we richting start, ik vergeet nog wat laatste dingetjes en als we eenmaal buiten staan kom ik er gelukkig nog net op tijd achter dat ik mijn startnummer vergeten ben. Hahah oeps! Snel weer naar boven en gaan met die banaan.

0-26 kilometer

Uiteindelijk ben ik net op tijd bij de start, geef pap een knuffel en positioneer mijzelf lekker ergens achterin het vak, rustig mijn eigen ding doen zo meteen. Al zijn er niet veel gekken die de 50 kilometer aandurven, haha.. Ik schat dat er zo’n 80 mensen staan. De start gaat gemoedelijk en rustig en via de bossen klimmen we tot het hoogste puntje op West, met super mooi uitzicht. Daar staat pap ook al, hee, verrassing! Het eerste punt zou pas op 10 km zijn. Onderweg word ik op de rug getikt door een meisje die ik bij RFR Gees Meppen ook heb gezien, we renden toen een heel eind samen op. Leuk om mensen zo te gaan herkennen! Ze (achteraf heb ik gezien dat ze Charlotte heet) loopt voor het eerst sinds haar ongeluk in januari (zware hersenschudding) een langere afstand en is intens aan het genieten. Ik word er helemaal door geïnspireerd en besluit ook echt te gaan genieten. Niets moeten, gewoon lekker lopen!

Via het Groene Strand lopen we richting de hoge duin, waar we klauterend naar boven gaan, met bovenop weer een prachtig uitzicht over Het Groene Strand, aan de andere kant de zee, maar ik voel ook al de brandende kuiten. We lopen een klein stukje over het strand, wat door de regen gister lekker stevig is. We klimmen weer omhoog en naar beneden door het mulle dikke zand voelt als een feestje! Bij West aan Zee staat pap op een duin en hee, Ton ook! We gaan via een hoge duin met veel klimmen en dalen richting Midsland, waar ze alweer staan met z’n tweetjes. Leuk! Ik ga de natuur weer in, smalle zand paadjes, heide en oppassen voor de boomstronken. We zitten dan al op zo’n 20 kilometer, het gaat best snel zo! Op het 26 kilometer punt staan pap en Ton weer in de bossen, even verderop zie ik een verzorgingspost met Terschellinger Insta meiden Kyra & Laura Meijer, leuk om ze ook eens in real life te zien! Even een slok water, winegummetjes kiezen (rood en wit, hihi) en door!

26-52 kilometer

Door richting Oosterend, veel paardenpaden en met een bochtje gaan we het strand op. We blijven aan de duinkant lopen en je ziet soms een beetje zee, maar vooral veel duingras, mul zand, plastic afval en opeens middenin die lege omgeving staan pap en Ton in het zand, hahah, die hebben daar goed hun best voor moeten doen! 😉 We zitten dan al op zo’n 33 kilometer, nog even en dan begint dat stukje op karakter rennen dus, denk ik nog. Ik app collega Fopke mijn locatie door, want die haakt ergens rond Midsland even een paar kilometer aan. Voordat we uiteindelijk daar zijn komen Ronald en ik, een jongen op sandalen! waarmee ik al een tijdje samen op loop, bij een super nat pad. We zakken tot de knietjes erin en het water is enorm koud! Maar ook heerlijk, zo lekker banjeren, haha! Na nog een stuk door mul zand komen we aan vlakbij Midsland aan Zee en ik zie Fopke staan. Helemaal fris en fruitig, terwijl ik het juist wat zwaar begin te krijgen. We klimmen via de duin het strand weer op en ik zie pap bij Midsland aan Zee staan. Even een slok drinken en door voor het laatste lange stuk strand met een kleine zijwind, het valt gelukkig allemaal mee. Maaaaar ik begin die benen nu toch wel te voelen. Ik zie dat we op zo’n 43 kilometer zitten. Die marathon heb ik nu dus in de pocket!! Toch vreemd, die heb ik nog niet eens gelopen en we gaan nu nog een stukje verder.

Fopke haakt af bij 44 km en ik tik Ronald aan: “Kom op, nog een klein stukje!” We lopen wat mensen voorbij, zo lekker gaat het. Pap staat een stukje verder bovenop een duin en als we de Longway oversteken geef ik Ton een high five. Daar haalt Ronald mij in en loopt rap door. Ik besluit mooi op mijn eigen gemak door te rennen, niet te overbelasten en te blijven genieten. Een aantal 25 km lopers probeer ik nog wat op te peppen voor het laatste stukje en zelf blijf ik mooi steady rond de 9 km/u lopen, prima zo. Door vorig jaar weet ik wat er nog komen gaat en ik wil lekker over de finish komen. Ik hoor dat Mr. Announcer van Runkeeper aangeeft dat ik er 50 kilometer op heb zitten, tegen mezelf zeg ik even: Jeeeej, ik heb het gehaald! Maar we zijn er nog niet verdorie, dat laatste stuk duurt dan toch echt wel wat lang zeg! In een van de laatste bochten word ik nog aangemoedigd door twee lieve vrouwen, nog een klein stukje roepen ze, wat ben je goed bezig, kom op! Ik zie inderdaad dat ik de laatste bocht door ren en ik zie de finish verschijnen. Het laatste stuk over het stenen pad is killing, dat voelt echt niet fijn aan de voetjes en ik zoek snel de zachte ondergrond op. Ik kijk waar pap, Tess en Ton zijn en ik zie dat ik rond de 5 uur en drie kwartier binnen loop, dikke high five van pap en de finish over!

I DID IT!

YES! I fucking made it en ik voel me echt super goed, gelukkig en sterk!! Dat had ik van tevoren echt niet bedacht.. Even voel ik een traantje komen, want ja, wat heb ik lang naar dit punt toegewerkt, maar dit gevoel slaat al snel om in een enorm kicking gevoel! Pap een knuffel, Ton een knuffel en Tess een knuffel en dan val ik ook graag weer vermoeid tegen het hek aan. Een medaille voor de herinnering, een kopje thee en Friese Koek zorgen ervoor dat ik weer een beetje bij de wereld kom en uit mijn running bubble. Ik heb gewoon gefinisht, ik heb mijn doel gehaald en ook nog binnen de 6 uur, als 4de vrouw! Jeetjemineetje!  

Ronald geef ik ook een high five, hij bedankt me voor het meeslepen toen hij het even zwaar had rond de 30 kilometer, jammer dat ik hem in de laatste kilometers niet bij kon benen, hihi, maar deze momentjes zijn wel de momenten waarop ik besef dat het trailrunnen zo leuk is! Charlotte heb ik niet meer gezien, maar ook met een mooie tijd gefinisht zag ik. Leuk elkaar weer even te zien en super knap zo 9 maanden na je ongeluk!

trailrun terschelling

En dan kan ik nog maar aan 1 ding denken.. Cranberry Cheesecake met chocomelk en slagroom, want dat heb ik toch wel verdiend!!

Dankjewel pap voor het live gaan, de steun onderweg en het meedenken rondom de route, kleding, eten en andere struggles, Ton voor de moeite om een dag op en neer te komen en op de fiets het eiland af te gaan om zo hier en daar even te kunnen zwaaien en zussie Tess voor de support en het heerlijke nuchter blijven 😉 Maar zeker ook alle mensen die een appje, smsje, Insta berichtje of Facebook berichtje hebben gestuurd. Zowel voor als na de run ben ik plat bericht, ik voelde me bijna jarig! Heel erg lief! Iedereen die een sponsoring heeft gedaan ook super bedankt, we hebben samen een mooi bedrag van dik 700 euro opgehaald voor de Waddenvereniging, ook meer dan ik had bedacht van tevoren, dat maakt dit gebeuren nog mooier! En Ronald Sloots, bedankt voor de wekelijkse fysio momenten, al vond ik de bezoekjes soms wat minder fijn en pijnlijk, mede dankzij jou ben ik fit door deze tocht heen gelopen en zijn de blessures beperkt gebleven!

En dan nu, what’s next? Eerst even geen ultra afstanden meer in ieder geval, volgende maand met Tess 5 km tijdens de Berenloop, een weekje later een 28 kilometer trail op Schiermonnikoog, maar eerst even goed herstellen!

Veel liefs, Meike

6 Reacties

  1. Siebe
    10 oktober 2017 / 10:15

    Bist in skat. TutS

  2. lutz kuipers
    10 oktober 2017 / 12:54

    JE HEBT HET GELAPT. geweldig knap en ongelovelijk.

    Halverwege de voorgaande week kreeg ik twijfels over het gebeuren — 50 km — niet niks. maar je vader zei : natuurlijk kan ze dat en ze hoeft niet te winnen.
    ik kan het nauwelijks geloven en dan ook nog vierde bij de dames (of deden er maar vier mee)
    Petje af en dikke knuffels en nu maar even relaxen liefs

  3. Aly
    10 oktober 2017 / 21:54

    Wauw grote nicht, ben super trots op jou!! En wat fijn dat je er ook echt van genoten hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.