Running: Vuurtorentrail Ameland 2018

Afgelopen weekend vond het 5-jarig jubileum van de Vuurtorentrail Ameland. Vorig jaar liep ik mijn eerste 35 kilometer tijdens de Vuurtorentrail en eigenlijk waren de omstandigheden dit weekend weer net zo slecht, alleen regende het niet en dat vond ik zelf toch wel erg prettig. Desondanks was het enorm koud (gevoelstemperatuur -12), hebben we mogen genieten van een windkracht 7/8 en was het dus heerlijk bikkelen! Ik had al besloten niet weer de 35 km te gaan doen, maar was wel op zoek naar een uitdaging, dus besloot twee afstanden te lopen. 12 kilometer op zaterdag, 18 kilometer op zondag.

Vrijdagavond vertrokken we na het werk naar Ameland en we logeerden, met z’n zessen (Lianne, Marc, Halbin en Corine waren ook mee) in het huisje Viking in Hollum. Het was ook Vikingenweer dus lekker toepasselijk 😉 Tas volgepakt met allerlei verschillende soorten kleding, want lastig vind ik het wel hoor, beslissen wat nu echt geschikte kleding is met deze weersomstandigheden. Zaterdagochtend tijdens het halen van broodjes en mijn startnummers merkte ik al dat dit een run zou worden die ik niet eerder had gedaan.. Wat een enorme wind! We werden tijdens het wandelen al finaal omver geblazen. Dik inpakken dus, drie laagjes aan, goede sokken aan, gelukkig een paar handschoentjes kunnen lenen van Marc, want die was ik vergeten. Bij het startnummer kregen we een mooie Vuurtorentrail Buff mee, wat in dit geval echt een enorme uitkomst was, want een petje zag ik niet zitten met de wind. De Buff dus over mijn oren, ook de oordopjes strak vast, helemaal bestendig tegen de wind en ready to go!

Zaterdag 12 kilometer trailrun

Bij Ton achterop de scooter naar de start in het dorp, om half 2 gaan we los! Eerst vind ik het nog heel erg koud, maar ik krijg het toch al snel lekker warm. Ik loop langs het verharde pad, zachte on

dergrond met de trail schoenen aan is wat fijner. We duiken direct het bos in met wat single tracks en na een tijdje de duinen in. Met flinke tegenwind is het erg bikkelen en ik ben blij met mijn windjack en extra laagjes. Sommige duinen zijn rennend niet te doen, zo hard waait het en het tempo ligt dus ook lekker laag. We slaan al snel weer linksaf en met een bocht gaan we richting strand, alleen we schieten net voor de opgang het paardenpad op. Oh ja, nu weet ik weer waarom ik dit vorig jaar zo zwaar vond. Wat een ellende met dat zachte zand. Gelukkig wordt het al snel wat steviger dankzij de vrieskou en is het eigenlijk best goed te doen.

Voor ik het weet lopen we weer via de bospaadjes richting de finish. De laatste kilometers zijn echt killing, veel klimmen en dalen en de benen branden! In de verte zie ik mijn lieve supporters staan in het bos, joelen en brullen. Heel lief en leuk! Na de laatste single tracks door het bos spot ik Ton nog even en dan komt het laatste stuk recht tegen de wind in. Man o man, wat kost dat een energie. Ik zet nog even een sprintje in en finish in 1.10.08 minuten. Ton is bij de finish, de rest van de jongelui zitten in de Herberg wat te drinken. Wij sluiten aan en ik neem een lekkere munt thee, bitter lemon en broodje met kroket. ’s Avonds eten we in Nes en doen wat spelletjes. Er is een sauna in het huisje, dus Lianne en ik duiken daar nog even lekker in. Goed voor de spieren! Op naar morgen!

Zondag 18 kilometer trailrun

We worden lekker op tijd wakker, witte pistoletjes met pindakaas en jam, een banaantje. Daar gaan we het op doen vandaag. Het waait nog steeds enorm hard en het is flink koud. Ietsje minder dan gister en ook wat minder wind, maar als we ’s ochtends even naar het strand scooteren denk ik wel even van: ‘Is dit wel verstandig en leuk Meik?’ Maar ik ben niet van het ‘quitten’ en dus gaan om half 12 de schoentjes aan, nummer op, gelletje mee voor de zekerheid en Ton brengt me weer naar de start op de scooter, lekker luxe. Onderweg kom ik er nog achter dat ik mijn ‘time plaatje’ vergeten ben op de schoen te zetten. Dus snel nog even terug en we zijn net op tijd, 2 minuten voor de start, snel jas uit, live locatie aan zodat Ton kan zien waar ik loop, Spotify, Runkeeper en starten maar! Ik voel direct dat het lekkerder gaat dan gisteren. Ik voel mij sterk en goed. De route is vrijwel identiek als de 12 kilometer van gister, dus ik weet goed waar ik mijn energie moet verdelen en ook mijn rust moet pakken. Ton spot ik nog even bij de Vuurtoren waarna we de duinen inslaan. We slaan na een kilometer of 7 niet linksaf naar het strand, maar rechtsaf de duinen in, voor een lang stuk door de duinen tegen de wind in. Pittig, maar ik zet mijn verstand op nul en probeer goed om mijn ademhaling te denken. Niet teveel energie verliezen. Het is echt een mooi stuk, er vliegt een ree bij ons langs, een buizerd suist door de wind en ik geniet enorm. Zeker als we weer linksaf omslaan terug naar Hollum, dit keer een stuk over het strand, waar we de wind in de rug hebben. Wat een genot! Het is echt prachtig met de blauwe lucht, de wilde zee en het opstuivende zand. Zo nu en dan heb ik echt de neiging om mijn armen te spreiden, ik heb het gevoel dat ik vlieg met die harde wind. Na een tijdje slaan we ook weer linksaf het bekende paardenpad op en dan is het op naar de laatste kilometers. Het laatste stuk strand en bij de strandtent zie ik weer een mannetje met een muts en baardje door het zand lopen, daar is Ton weer! High five met m’n knapperd en door de duinen in! Het laatste stuk is weer pittig, die klimmetjes zijn echt killing en de benen branden enorm. Een vrouw voor mij loopt nog bijna verkeerd, gelukkig vinden we samen snel de juiste weg en voor ik het weet zijn we het bos weer uit en gaan we helaas alweer de weg op naar het dorp met volle wind in mijn gezicht. Het laatste beetje energie er nog uit, Ton komt mij op de scooter tegemoet op de helft en racet daarna door naar de finish om mij daar op te vangen. Yeah! Dik 18 kilometer, wat was het ontzettend mooi en fijn! Echt zo erg genoten! In 1.50.42 minuten over de finish. Bij de finish staat snert, bier, ontbijtkoek, winegums en meer lekkers klaar. Ik pak wat winegums en stap bij Ton op de scooter, lekker naar het huisje, douchen en het zand weg spoelen! Wat was dit leuk!

Mooie resultaten

Ondanks dat het bij het trailrunnen niet om tijd gaat en ik zeker niet met die instelling loop, is het toch altijd leuk om even te checken wat de officiële tijden zijn en wat je gedaan hebt ten opzichte van de rest van de deelnemers. Tijdens de 12 kilometer op zaterdag word ik 3e bij de senioren vrouwen en 9de bij de vrouwen overall en op zondag tijdens de 18 kilometer zelfs 2e in de senioren categorie, 5e overall. Dat voelt toch ook wel lekker! Daarbij voel ik mij goed, fit, weinig pijntjes, al schiet mijn rugblessure soms nog even in als een vervelende stekende pijn.

Volgende week naar Schier voor alweer de vierde Monnikenloop. Zin in! Bedankt voor de top organisatie tijdens dit event, volgend jaar ga ik zeker proberen weer mee te doen, wellicht dan toch weer die 35 kilometer?

Liefs Meik

One thought on “Running: Vuurtorentrail Ameland 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.